Loading posts...
Γράφει η Αριάδνη Άγνωστοι. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων είμαστε όλοι μας. Συναντιόμαστε οι άνθρωποι και προσπαθούμε ο καθένας από τη μεριά του να πλησιάσουμε, να καταλάβουμε τον άλλον, να μπούμε στα παπουτσάκια του όπως συχνά μας αρέσει να λέμε. Μόνο που μας διαφ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Διακοπές, θάλασσα ήλιος αλμύρα και ξεγνοιασιά. Γι' αυτό λέγονται άλλωστε διακοπές. Ανεμελιά. Γέλια έρωτες, δροσερά cocktails κάπου στην παραλία, πάλι γέλια. Πριν ξεκινήσουν οι διακοπές πάλι είπες ότι θα πάρεις αποφάσεις για την επόμενη...
Continue reading
Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου Η αυτοκυριαρχία μας μας δίνει την αίσθηση ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε όποτε το θέλουμε.Ότι εμείς ορίζουμε το μυαλό και την καρδιά μας. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει. Είναι απλώς μια ψευδαίσθηση για να μην νιώσουμε ανήμπορο...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Γιατί ασχολείσαι με μανία με τις ζωές των άλλων; Γιατί σπαταλάς τις ώρες σου βλέποντας από μια κλειδαρότρυπα το τι κάνει ο καθένας;                          Γιατί επιτρέπεις στα συναισθήματά σου να καθοδηγούνται από τα κέφια κάποιων ...
Continue reading
Γράφει η Κορίνα Παπαδόπουλος Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να βλέπουμε με τα μάτια και το μυαλό. Είναι ένα από τα λάθη της ανθρωπότητας. Με την καρδιά βλέπεις καλύτερα. Βλέπεις καθαρά, γιατί μονάχα η καρδιά μπορεί να σου δείξει και να σε οδηγήσει εκεί όπου είναι τ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Καρβουνάρη Θυμάσαι κάτι μαυρόασπρα ανθρωπάκια με σύντομο κειμενάκι από κάτω που έγραφε "αγάπη είναι";Γι' αυτή την αγάπη θα σου μιλήσω σημερα, μα και για την άλλη "αγάπη"... Αγάπη λοιπόν.. Ειναι να μένει ξύπνιος και να σε κοιτάζει όταν κοιμάσαι ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη Θυμάμαι την εικόνα σου να διαλέγεις το πιο ωραίο φρούτο και να λες "να πάρε αυτό" πρέπει να τρως φρούτα.Όλες τις νύχτες να γκρίνιαζες πως είναι αργά και πρέπει να ξαπλώσει πια, αρκετές δουλειές έκανε σήμερα. Κι εκείνη τελικά να μην τα...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Γύρω σου άνθρωποι πολλοί κι όμως το κενό μέσα σου είναι απέραντο. Νιώθεις μόνος γιατί βλέπεις ότι κανένας δε σε καταλαβαίνει και ο καθένας λέει τα δικά του. Ακούς ένα βουιτό στ' αυτιά σου με σκόρπιες φράσεις σαν απορίες ενδιαφέροντος που ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου  Κι αυτό το πρωινό διαλέγω το στίγμα μου. Αυτό που σαν νερό γλιστράει μες στην καρδιά σου. Αυτό που όταν πονάω σ' ανασαίνει.Βγάζω και τα πινέλα μου να ζωγραφίσω ένα σπίτι να μας χωράει.Το δικό μας σπίτι.Αυτό που αγκάλιασε την ψυχή μας,...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Μοναξιά. Μια λέξη τρομαχτική, συνυφασμένη με αμέτρητα αρνητικά συναισθήματα. Πόσους δεν "αναγκάζει" να μένουν με ανθρώπους που δεν τους καλύπτουν, απλά και μόνο για να μην την βιώσουν; Πόσοι δεν βυθίστηκαν μέσα της και δεν άρπαξαν...
Continue reading