Loading posts...
Γράφει η Νεφέλη Σώπα και μη μιλάς. Απλά σκύψε το κεφάλι και δείξε σεβασμό σε όλες εκείνες τις φορές που με άφησες μόνη να παλεύω με τις αναποδιές κι εγώ προσπαθούσα με τις δυνάμεις που είχα να κρατηθώ όρθια. «Εσύ είσαι δυνατή» μου έλεγες κι όλα τα καταφέρνε...
Continue reading
Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου Ναι, ναι, ξέρω. Είμαι γκρινιάρα, είμαι ανάποδη, είμαι γλωσσού. Για πες, τι άλλο; Τι; Μ’ αγαπάς είπες; Πώς με αγαπάς, όταν δεν δέχεσαι αυτό που είμαι; Τι σόι αγάπη είναι αυτή; Αγαπάς δηλαδή μόνο τα στοιχεία μου που σου αρέσουν; Πο...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Μια προτροπή που παίρνουμε και δίνουμε -κατά κόρον-  είναι εκείνη που μας λέει να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας. Πως η γενναιότητα φαίνεται από τον τρόπο που διαχειριζόμαστε την, ενδεχόμενη,  δειλία μας σε διάφορες καταστάσεις που ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Δημητριάδου Φτερά κομμένα, κεφάλι χαμηλά, τριγύρω χαμόγελα, μόνο το δικό σου δεν μπορεί να βγει από το λαγούμι που έχει σφηνώσει. Προσπαθείς τόσο σκληρά να σπάσεις τις αλυσίδες σου, όμως κάθε μία που καταστρέφεις, άλλες δύο εμφανίζονται. Σε π...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου Δε μελαγχολώ για όλα όσα έδωσα, ούτε γκρινιάζω πια για όσες αναποδιές μου έτυχαν.  Δε θα μαρτυρήσω τις πιο βαθειές μου πίκρες, μα ούτε και τους ποιο κρυφούς μου πόθους.  Θα κρατήσω πια όλες μου τις ανησυχίες κι όλα μου τα θέλω κλειδω...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Ήταν εκεί, από τη πρώτη μέρα που τον συνάντησα. Από τη πρώτη μέρα που κοιταχτήκαμε στα μάτια. Ήταν εκεί στα εύκολα, στα δύσκολα, στις νύχτες, στις μέρες, στα βραδιά τα αξημέρωτα που στο τέλος μας έπαιρνε ο ύπνος. Ήταν ο στυλοβάτης...
Continue reading
Γράφει η Φύλλις Γκούστη Δεν χρειάζονται πολλά για να κάνεις στροφή προς τα μέσα.Να δεις τί κρατάς, τί πετάς.Να δεις τί αντέχεις ακόμα να αντέχεις.Λίγη σιωπή μόνο.Αναπνέοντας και παρατηρώντας.Παρατηρώντας και αναπνέοντας.Με το να σταματάς τους γρήγορους ρυθμού...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Σταμτοπούλου Και η θάλασσα γέμισε ανέραστους θεατές. Και οι θεατές της γίνηκαν πιόνια στα δίχτυα του έρωτά της.Τότε ήταν που η αλμύρα της, ένωσε με αληθινή, έντιμη αγάπη τους δύο τους. Τότε ήταν που τα απαλά της κύματα, τους ψιθύριζαν στο αυτ...
Continue reading
Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη Ξέρεις κάποιες φορές ακούω τόσα πολλά για τους ανθρώπους. Ανθρώπους γνωστούς, φίλους, συγγενείς, ανθρώπους τους οποίους δεν ξέρουμε καν και ίσως δεν γνωρίσουμε και ποτέ. Πληροφορίες πάνε και έρχονται, λόγια καλά, λόγια άσχημα, λόγ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Θέλαμε να μεγαλώσουμε. Νομίζαμε βλέπεις πως και τότε θα είμαστε άφθαρτοι, ατρόμητοι, ακούραστοι και πάντα γελαστοί. Κι όλα όσα νομίζαμε με την πάροδο των χρόνων άλλαξαν, συρρικνώθηκαν. Τώρα πια φοβόμαστε. Φοβόμαστε το άγνωστο, το πάν...
Continue reading