Loading posts...
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Σε σένα μιλάω, σε σένα που κρατάς τα μάτια διαρκώς χαμηλωμένα και μετράς τα λόγια σου πριν μιλήσεις, σε σένα που η κάθε σου κίνηση έχει περάσει από τόσες σκέψεις, που δε θυμάσαι πια τι ήθελες να κάνεις, σε σένα που δεν τολμάς να υψ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Ενα παιδί κουλουριασμένο κάτω από το τραπέζι. Ενα τραπέζι, ένα οποιοδήποτε τραπέζι, ο κόσμος της όλος. Θωρακισμένη μέσα του, το δικό της παιδικό καταφύγιο. Οπλα της η φωνή της, ούρλιαζε το φύγε, εκλιπαρούσε το μείνε, μάταια πάντα. Η μονα...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Παρασκευή 6.00 το πρωί, μένω κολλημένη μπροστά σε ένα λευκό χαρτί, σε ένα άγραφο γράμμα. Με τι χρώμα να ζωγραφίσω το έγκλημα, με τι λέξεις να το εκφράσω. Να βάλω μαύρο; Μα πρόκειται για παιδιά ακόμα και στον θάνατο το μαύρο δεν τους τ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Απογοήτευση, θλίψη, κατάθλιψη, μοναξιά.  Κανείς δεν μπορεί να σε νιώσει. Όλοι σε εκμεταλλεύονται, οι άντρες πρώτοι απ’όλους, οι φίλες, οι φίλοι, μέχρι και η ίδια σου η μάνα.  Μάνα της μάνας σου έγινες. Μάνα του άντρα, της φιλενάδας. ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. “Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος. Το νου σου ε;” Κατερίνα Γώγου Ξύπνα κατακαημένο ανθρωπάριο, άκουσε την. Ο λόγος είναι ο στόχος! Πώς τολμάς να ονομάζεσαι Έλληνας, πώς τολμάς να αφήνεσαι παραγωγική μον...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Η ζωή μας είναι γεμάτη συναισθήματα. Χαρά, ενθουσιασμός, ευτυχία, αγάπη, λύπη, πόνος, απελπισία, ανακούφιση. Εναλλάσσονται στην καθημερινότητά μας χωρίς να μπορούμε πάντα να τα επιλέξουμε ή να τα περιορίσουμε, μιας και προκαλούνται α...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Αν  πέθαινα  στον τάφο θα έγραφαν  ενός έτους τριών μηνών δυο ημερών… Τόσες οι στιγμές. Αρκετά! Δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Μάζεψα την κόκκινη πένα, κομποσχοίνι σμιλευμένο, δάκρυα ευχές δυό ζωγραφιές όλες μου οι αποσκευές. Τα στοίβαξ...
Continue reading
Γράφει η Θεανώ Διολή. Εϊ κοπελιά, it' s time to clean up that mess! Ναι ντε, ξεσκαρτάρισμα και ξεκαθάρισμα σε όλη αυτή την ανθρωποακαταστασία που υπάρχει τόσα χρόνια στη ζωή σου, αυτή τη σαβούρα που έχει μαζευτεί και έχει ξεχειλίσει τα ντουλάπια της ψυχής σου...
Continue reading
Γράφει η Μαρίνα Κρητικού. Πολύ συχνά στη ζωή μας αναγκαζόμαστε να φοράμε "μάσκες" στη συναναστροφή μας με τους άλλους ανθρώπους. Οι μάσκες μπορεί να έχουν διάφορα πρόσωπα, να είναι μόνιμα χαμογελαστές και γενικά να κινούνται σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο, το οπο...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Δέδε. Ήρθε πάλι. Αυτή η μαύρη θλίψη από το πουθενά. Tι να αντέξει αυτή η ψυχή; Από παντού χτυπιέται. Σήμερα δεν ήταν η μέρα της. Σήμερα εγκλωβίστηκε πάλι σε χαμένα μονοπάτια, σε αδιέξοδους δρόμους, ψάχνοντας να βρει ψίχουλα, όπως ...
Continue reading