Loading posts...
Γράφει η Νόνη Διολή Σπουδαίο πράγμα η εμπειρία. Αντλεί δεδομένα από το χτες σου για να τροφοδοτεί το σήμερα σου και να σε βοηθάει να διαχειρίζεσαι το αύριο σου. Σε καθιστά υπεύθυνο απέναντι στον εαυτό σου, στις πράξεις και στις αποφάσεις σου. Σου δ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Η ζωή είναι στιγμές. Τίποτα άλλο, παρά μόνο μικρές στιγμές που την γεμίζουν, που έρχονται και φεύγουν. Στιγμές, που πρέπει να απολαμβάνουμε όσο μπορούμε. Όλα είναι προσωρινά. Κανείς και τίποτα δεν είναι βέβαιο. Εμείς οι άνθρωποι όμως, έχ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Ξέρετε, μερικές φορές για αυτά που μας συμβαίνουν φταίμε και μείς οι ίδιοι. Ο εαυτός μας είναι κάτι που μόνο εμείς ξέρουμε να χειριστούμε, μόνο εμείς γνωρίζουμε κάθε σπιθαμή του και μόνο εμείς ευθυνόμαστε για ότι του συμβεί. Είναι...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Κοίτα πώς αλλάζουν όλα, από τη μια στιγμή στην άλλη. Έρχονται τα πάνω κάτω, πράγματα που είχες δεδομένα χάνονται. Ακόμα κι όταν τα πιο απλά πράγματα αλλάζουν, το καταλαβαίνεις. Το νιώθεις. Νιώθεις τα πάντα τόσο έντονα, που αρχίζεις να ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Διακάκη Κάποτε οι άνθρωποι ήταν αλλιώς. Δημιουργούσαν σχέσεις και δίνονταν σ’ αυτές χωρίς πολλά λόγια. Έπεφταν με τα μούτρα στον έρωτα και δεν τους ένοιαζε αν θα τα έσπαγαν στο τέλος. Είχαν πάθος, έρωτα κι αλήθεια! Ζούσαν τις στιγμές κα...
Continue reading
Γράφει η Μαρίνα Κρητικού "Όχι", μια λέξη μονοσύλλαβη, απλή, με τρία γράμματα και όμως τόσο πολύ παρεξηγημένη. Σε κάποιους ανθρώπους υπάρχει συνέχεια στο λεξιλόγιο τους, καθώς είναι μόνιμα αρνητικοί σε όλα τους, σε κάποιους άλλους δεν υπάρχει καθόλου, μιας και...
Continue reading
Γράφει η NO*RL*IZ Μου είναι τόσο δύσκολο να εξηγήσω κάποιες φορές πώς γίνεται το μυαλό μου να'ναι γεμάτο σκέψεις και παρόλα αυτά να μην μπορώ να τις αραδιάσω απέναντί μου. Δεν με νοιάζει να τις βάλω σε σειρά, μόνο να τις απλώσω μπρος μου, να με διαβάσω ξανά...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Αρχικά, θα σας μιλήσω για μένα και το ζιζάνιο της κατωτερότητας που είχε κολλήσει πάνω μου χρόνια τώρα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν ένα παιδί γεμάτο κόμπλεξ. Χαμηλή αυτοπεποίθηση, κατεβασμένοι ώμοι, σκυφτό κεφάλι και ...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Δεν ξέρω αν θέλω πιο πολύ να φωνάξω ή να κλάψω. Νιώθω το μυαλό μου έτοιμο να εκραγεί και δεν ξέρω τον λόγο. Τρέχουν όλα γύρω μου και εγώ κινούμαι σε αργή κίνηση. Και δεν προλαβαίνω. Δεν προλαβαίνω τις αλλαγές γύρω μου. Δεν προλ...
Continue reading
Γράφει η Έφη Νερούτσου Σε λίγες ημέρες ξεκινούν τα σχολεία. Δεν θα πω πως ήταν ''ανέμελα'', θα πω πως ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Έχω να θυμάμαι μόνο γέλιο, μόνο χαμόγελο, μόνο πλάκες. Κανένα bullying, καμία φασαρία, κανένα παιδί να κλαίει και...
Continue reading