Loading posts...
Σήμερα ξύπνησα νωρίς και αναρωτήθηκα τι πρέπει να κάνω, πριν το ρολόι μου δείξει μεσάνυχτα. Είναι δική μου η απόφαση να διαλέξω, με ποιόν τρόπο θα ξοδέψω τη μέρα μου. Μπορώ να παραπονεθώ γιατί βρέχει, ή να ευχαριστήσω την βροχή γιατί καθαρίζει την ατμόσφαιρα...
Continue reading
Με τον καιρό μαθαίνει κανείς τη λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να κρατά ένα χέρι και να αλυσοδένει μια ψυχή. Μαθαίνει πως αγαπώ δε σημαίνει: στηρίζομαι και ότι συντροφικότητα δε σημαίνει: ασφάλεια..κι έτσι κανείς αρχίζει να μαθαίνει…. Πως τα φιλιά δεν είναι συμβό...
Continue reading
Πάντα πίστευα πως ένας σπάνιος εγκέφαλος μπορεί να λάμψει σαν κόσμημα της νέας συλλογής των Graffακόμη κι αν «κολυμπάει» στο αλκοόλ, έχει συρρικνωθεί από τα παραισθησιογόνα ή «βασανίζεται» από προσωπικές εμμονές και άκυρες ονειροφαντασιώσεις. Κι ο Τσαρλς – το...
Continue reading
Γράφει η Βάγια Τοπάλη Οι κοινωνικές σχέσεις είναι αναπόφευκτες και απαραίτητες εφ’ όσον ζει κάποιος σε μια οργανωμένη κοινωνία. Χτίζουν οι άνθρωποι τη φυσιογνωμία τους και πασχίζουν παντοδαπώς να είναι αρεστοί και αποδεκτοί από όλους. Χωρίς πτυχίο διπλωματίας...
Continue reading
Αγαπώ αυτούς που δεν ξέρουν να ζουν παρά μόνο σαν καταβάτες, επειδή είναι υπερβάτες. Αγαπώ τους μεγάλους καταφρονητές, επειδή είναι οι μεγάλοι λάτρες, και βέλη που λαχταρούν την άλλη ακτή. Αγαπώ εκείνους που δεν ψάχνουν πρώτα ένα λόγο πέρα από τ’ αστέρια για ν...
Continue reading
Γράφει η Τάμι Γκεκτσιάν. Αν δεν έχεις να πεις κάτι καλό, σώπα καλύτερα Μη γεμίζεις το στόμα σου με λέξεις χωρίς να ξέρεις το γιατί τους. Μη δαπανάς δευτερόλεπτο για να θίξεις, να προσβάλλεις, να εξυψωθείς εσύ. Να είσαι περήφανος, αυστηρός και δίκαιος στις ...
Continue reading
Κάθε αποχωρισμός κι ένας μικρός θάνατος. Ένα κομμάτι λιγότερο στην ψυχή των ανθρώπων, μέχρι να φτάσουν  στο τέλος της πορείας τους, τόσο άδειοι και τόσο γεμάτοι την ίδια στιγμή. Γεμάτοι από αντίο, άδειοι από αποθέματα. Γεμάτοι πληγές, στιγμές χαραγμένες, λέξει...
Continue reading
Γράφει η Μαρίνα Κρητικού. Ναι, μπορώ να το πω και να το βροντοφωνάξω! Δεν μου αρκούν πια τα ψίχουλα! Δεν μου αρκούν σε κανένα επίπεδο είτε φιλικό, είτε διαπροσωπικό, είτε συγγενικό. Δεν μου αρκούν γιατί δεν μου αξίζουν, αλλά άργησα να το καταλάβω! Δεν πειράζε...
Continue reading
Γράφει η Σπυριδούλα Γεωργοκίτσου «Απαθανατίζω. Φυλακίζω στιγμές. Γραπώνω σε εικόνες το παρελθόν. Τα συλλέγω κι αναπολώ. » Αυτό θα μου πεις αν σε ρωτήσω γιατί βγάζεις φωτογραφίες. Το σκέφτηκες όμως καλύτερα; Γιατί επιλέγεις να θυμάσαι τα ευχάριστα; Γιατί γίν...
Continue reading
Ξυρίσου. Οι γυναίκες δεν έχουν τρίχες. Κάνε κερί. Κάνε λέιζερ. Βγάλε τα φρύδια σου. Μην κάθεσαι έτσι. Σφιχτό το σταυροπόδι. Μέσα η κοιλιά. Δοκίμασε έναν κορσέ. Βάλε τακούνια. Πρέπει να μάθεις να περπατάς με γόβες. Πιο σφιχτό σουτιέν. Το στήθος σου πρέπει να φα...
Continue reading