Loading posts...
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Ψάχνω να ενώσω τα κομμάτια του παζλ της ζωής μου, ταξιδεύοντας σε μέρη διαφορετικά. Γνωρίζοντας νέους ανθρώπους. Ακούγοντας ιστορίες. Μαθαίνοντας να μεγαλώνω και να ζω μόνη μου. Αυτή την φορά κάτι μου λείπει. Σαν κάποιο κομμά...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου Ναι είμαι αντιδραστική, ναι δε χαϊδεύω κανενός τα αυτιά, ναι θα σου πω πιο είναι αντικειμενικά το σωστό και μετά κόψε το λαιμό σου. Όχι δε μεγάλωσα και δεν έχω εμπειρίες ώστε να είμαι συμβουλάτορας αλλά απεχθάνομαι την ηλιθιότητα...
Continue reading
Είναι φτιαγμένος από ένα αδιαπέραστο μετάξι. Ένας άνθρωπος ευαίσθητος, που δακρύζει όταν συγκινείται και συνάμα στιβαρός. Στέκεται πλάι σου σίγουρος και αποφασισμένος, είτε νιώθεις στέρεα την ύπαρξή σου σε αυτόν τον κόσμο,είτε εξαϋλώνεσαι σαν αερικό. Ήταν ο ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Κοίταξε λίγο το ρολόι. Μεσημεράκι να 'ναι, βράδυ να 'ναι, κάνε μια μικρή αναδρομή στην  ημέρα σου, σκέψου μέχρι αυτή την ώρα πόσα παράπονα, πόσες ανησυχίες, σε πόσα αρνητικά συναισθήματα έχεις δώσει τροφή για ανάπτυξη και έχεις ...
Continue reading
Γράφει η Βάλια Κ. Πονάς Ψυχή μου, ακόμη να συνέλθεις. Αυτός ο πόνος είναι χαραγμένος βαθιά μέσα σου. Ανεξίτηλο σημάδι που δεν έχει κάποια μορφή πάνω στο κορμί σου αλλά στην ψυχή και στο μυαλό σου. Μακάρι να μπορούσες να το δεις αυτό το σημάδι στον καθ...
Continue reading
Με τον όρο »τοξικός», οι ψυχολόγοι περιγράφουμε τον επιβλαβή για την ψυχοσυναισθηματική και σωματική υγεία ενός ατόμου. Οι τοξικοί άνθρωποι έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά τους τα οποία και χρησιμοποιούν εξοντώνοντας το »θύμα» τους. Μπορεί...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Γενικά αποφεύγω τις εκπομπές κοινωνικού περιεχομένου με ανθρώπους που θέλουν να εκθέσουν δημόσια τον πόνο ή την αρρώστια του άλλου για να κάνουν νούμερα και να προβάλλουν την αλήθεια και την υπερβολική ευαισθησία τους. Τυχαία όμως...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κάποιοι άνθρωποι, είναι κομμάτια μιας ιστορίας που γράφτηκε για να τελειώσει αλλά το τέλος ξέχασε να γραφτεί. Κι έτσι μένουν μισοί, περιμένοντας κάτι. Περιμένοντας κάποιον. Κάποιον να τους γράψει ένα τέλος που να τους αξίζει ή ν...
Continue reading
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν ...
Continue reading
Γράφει η Ελεονόρα Κοκκίνη Αν τα μαθητικά μας χρόνια δεν τ’ αλλάζουμε με τίποτα, τότε σίγουρα τα φοιτητικά θα θέλαμε να τα ζούμε ξανά και ξανά, ασταμάτητα. Καλοπέραση, ανεμελιά, καμιά (σοβαρή) σκοτούρα, μηδέν χρέη και μόνη υποχρέωση κάποιες ώρες παρουσίας στ...
Continue reading