Loading posts...
Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να βάλω ταμπέλα στη σχέση μας. Γιατί πρέπει να μας ορίσω με λέξεις ξύλινες και να μας τοποθετήσω σε κουτάκια που δεν χωράμε! Δεν είσαι φίλη μου, δεν είσαι γυναίκα μου, δεν είσαι ερωμένη μου, δ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Όχι, δεν είναι απλά ένα παιδί. Όχι, δεν έπαιζε απλά και ξέφυγε. Όχι, δεν ήταν μια κακή στιγμή. Ήταν η βία που διδάχτηκε. Η βία στην οποία εκτέθηκε. Η βία από την οποία δεν το προστατεύσαμε απ' όταν γεννήθηκε. Ήταν η βία που ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Προσοχή στο κενό μεταξύ "δεν πειράζει" και "δεν με νοιάζει". Είναι μια σταλιά κενό που όμως τα αλλάζει όλα. Στο "δεν πειράζει" μπορείς να βρεις κατανόηση, ενδιαφέρον, νοιάξιμο και μια σιωπηρή υπόσχεση για μια παράταση χρόνου μέχρι ν...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μην προσπαθείς να την εξημερώσεις, δεν μπορείς. Ούτε και να την καταλάβεις μην προσπαθείς, μάταιος ο κόπος σου. Είστε δυο κόσμοι διαφορετικοί, που δεν συναντιούνται πουθενά. Εσύ αγαπάς το γκρι, το μπεζ, την ζεστασιά της βολής σ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Να επιμένεις για τους ανθρώπους, να επιμένεις και να μένεις. Μην φεύγεις αμέσως. Μην απογοητεύεσαι με το παραμικρό. Δεν είμαστε κουτάκια να χωράμε ο ένας στου άλλου, ούτε μενού a la carte να ξέρεις εξ' αρχής αν η σαλάτα θα έχει λεμό...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κακόγουστο αστείο η φυγή σου ρε Λαυρέντη! Χρωστάς μια συναυλία για να κλείσει το καλοκαίρι.. χρωστάς μελωδίες που ακόμα δεν γράφτηκαν, για έρωτες στο Παρίσι και ταξίδια μακρινά, εκεί στο Νότο. Για εμάς που τα καλοκαίρια μας τα μ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μεγαλώνουμε και εποχές γίνονται οι άνθρωποί μας. Γίνονται τα καλοκαίρια μας κι η ξεγνοιασιά μας. Γίνονται το φθινόπωρο και το κούρνιασμά μας. Γίνονται ο χειμώνας μας για να ξαποστάσει η ψυχή μας και η άνοιξη όταν ξαναγεννιόμαστ...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Ας κοιμηθούμε λίγο ακόμα ήρεμοι πως όλα είναι καλά. Η γη γυρίζει και πετάει σπίθες από τη μια άκρη της στην άλλη. Σπίθες που δημιουργήσαμε εμείς. Ο κόσμος ματώνει, χάνεται, εξατμίζεται και εμείς είμαστε απλοί παρατηρητές του....
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Σ'ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο να βάλεις τα όνειρά σου κορίτσι μου και να ταξιδέψεις. Να ψάχνεις τρελούς πειρατές που στο πλάι σου θα δίνουν τις μάχες της ζωής. Άσε τους λογικούς και τους μετρημένους στην στεριά, δεν θα χωρέσουν...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Να κλαις ρε! Να αφήνεις τα δάκρυα να τρέξουν. Μην γυρνάς το πρόσωπο σου από την άλλη. Μην κλείνεις το πρόσωπο σου πίσω από τα χέρια σου. Να κλαις ρε! Να αφήνεις τα δάκρυα να χαρακώνουν το πρόσωπο σου. Να αφήνεις τα δάκρυα σου ...
Continue reading