Loading posts...
Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Χρωστάς μιαν εξήγηγηση αλλά τώρα δεν την θέλω. Ούτε την θέλω, ούτε μου κάνει. Οι εξηγήσεις όταν δεν δίνονται στην ώρα τους, είναι σαν το ξαναζεσταμένο φαϊ. Άνοστες, άγευστες κι έχουν χάσει το νόημά τους. Χρωστάς μιαν εξήγησ...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Εδώ σε θέλω στα δύσκολα μου. Το ΄χεις; Στα εύκολα μπορούνε όλοι. Να μη μ' αγαπάς στα εύκολα λοιπόν, δεν το χρειάζομαι. Στα πιο δύσκολα και στα ζόρια μου σε θέλω! Όταν σκύβω το κεφάλι για να μη φανεί η "βροχή" μου. Όταν...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Έλα να ξανασυστηθούμε, λοιπόν, γιατί κάτι δεν έχεις καταλάβει καλά, μου φαίνεται. Εγώ είμαι εκείνη που άφηνε τον χρόνο να περνά κι έμενε σιωπηλή περιμένοντας να φανείς. Είμαι κι εκείνη,που κάθε τόσο την λύγιζε η σιωπή και σου...
Continue reading
Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Όταν σου λένε, ότι δεν μπορείς να πετάξεις, να ανοίγεις τα φτερά σου και να πετάς όσο πιο ψηλά μπορείς!! Όταν σου λένε, ότι δεν μπορείς να χορεύεις στην βροχή ,να λύνεις τα μαλλιά σου ,να βγάζεις τα παπούτσια σου, να βάζεις την αγα...
Continue reading
Γράφει η Βάλια Κ. Ένα άδειο δωμάτιο και για παρέα μόνο οι τέσσερις τοίχοι ενός δωματίου. Κλεισμένα εκεί μέσα όνειρα, ελπίδες, χαμόγελα και πολλά δάκρυα με τα γιατί για παρέα. Στιγμές που πέρασαν και άφησαν το σημάδι τους στην ψυχή της. Ένα σημάδι  που ξέ...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή «Σ' αγαπάω!», σου λέω κι εσύ με κοιτάς και μου γελάς. «Σ’ αγαπάω!», κι εσύ με τραβάς στην αγκαλιά σου και με κλείνεις σφιχτά στα δυο σου χέρια. Κολλάω πάνω σου κι ακούω την καρδιά σου να συγχρονίζεται με τη δικιά μου. Και το φιλί σου ...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου Τώρα λοιπόν, ήρθε η ώρα που τόσο περίμενα! Τώρα, ήρθε η ώρα ν' ακούσεις αυτά που ποτέ δε σου είπα. Τώρα, που στα αυτιά μου ηχούν ακόμα οι λέξεις σου, μα δε με αγγίζουν πια! Κατέστρεψες ό,τι ομορφότερο είχα μέσα μου για σένα με τέτοι...
Continue reading
Γράφει η Μαρίνα Κρητικού Για χρόνια τώρα με θεωρούσαν δεδομένη όλοι γύρω μου, από τον απλό γείτονα μέχρι τους γονείς μου, τον σύντροφο μου και τους φίλους μου. Για όλους ήμουν διαθέσιμη ανά πάσα ώρα και στιγμή χωρίς να διαμαρτύρομαι και να φέρνω αντιρρήσεις...
Continue reading
Γράφει η Νόνη Διολή Έριξε μια ματιά έξω από το παράθυρό της. Ησυχία στο στενό δρομάκι. Έκλεισε τα παντζούρια, έσβησε το φως και ξάπλωσε. Η ζέστη ήταν αφόρητη αλλά το κρεβάτι της έμοιαζε αλλόκοτα παγωμένο. Τράβηξε το σεντόνι και σκέπασε το σώμα της. Έ...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Ένιωθα την ανάσα μου να κόβεται, τα πόδια μου να λυγίζουν, την καρδιά μου να χάνει παλμούς. Πλησίαζε το ήξερα. Το ένιωθα. Μα προσπαθούσα να το καθυστερήσω, προσπαθούσα να το κρατήσω ακόμα λίγο μακριά μας. Έβλεπα την αδιαφορία στο...
Continue reading