Loading posts...
Γράφει η Κέλλυ Μπόζα Εγώ θα διαλέγω την μοναξιά μου. Εκεί που δεν χωράω, εκεί που περισσεύω, εκεί που δεν νιώθω, εκεί που δεν με νιώθουν είμαι πάντα περαστική. Κάτι σαν ταξιδιώτης, Ψάχνω πατρίδα, αλλά δεν θα την δημιουργήσω μόνη μου βεβιασμένα. Δεν ζητι...
Continue reading
Γράφει η NO*RL*IZ Χαζεύω τη θάλασσα απέναντί μου και διαβάζω καθυστερημένα το μήνυμά σου.. «Πού είσαι ; Σε προλαβαίνω;» Χαμογελάω. Η μεταξύ μας ιστορία περιγράφεται τόσο γλαφυρά μ’αυτά τα λόγια. Σε προλαβαίνω; Λίγο να σε δω, να σε νιώσω, να σε ακουμπήσω. Λί...
Continue reading
Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Δεν έχουν όλες οι ιστορίες αρχή και τέλος. Κάποιες έχουν αρχή αλλά δεν έχουν σαφές τέλος ποτέ. Γράφεται ο επίλογος, ξαναγράφεται ο επίλογος και φτου κι από την αρχή. Είναι οι ιστορίες που τις ορίζει ο πόθος, το πάθος και η κα...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Καιρό τώρα, με μια στεναχώρια κοιμάμαι τα βράδια και ξυπνώ το πρωί. Εγώ και η στεναχώρια μου, πολύ καιρό τώρα, συνυπάρχουμε και πορευόμαστε μαζί χέρι χέρι. Δύσκολα μου αφήνει χώρο για να μπει οτιδήποτε άλλο. Μου κλειδώνει παράθ...
Continue reading
Πολλοί καυχιούνται πως είναι ερωτευμένοι, λίγοι όμως τιμούν τον τίτλο, κι ακόμη πιο λίγοι τον ασπάζονται ενδόμυχα. Κάποιοι είναι ερωτευμένοι πιο πολύ με την ιδέα του να είναι ερωτευμένοι και λιγότερο με αυτόν που προκαλεί τη συγκεκριμένη ιδέα. Άλλοι πάλι επιμε...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί καθόταν και ζωγράφιζε στο χαρτί την μορφή του έρωτα. Έφτιαχνε ένα λουλούδι το χρωμάτιζε κόκκινο και του έλεγε εσύ θα είσαι ο έρωτας. Αλλά πάλι ένα λουλούδι μόνο του δίχως άλλο δίπλα πως θα μπορούσε να δη...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Καπνίζει το ένατο τσιγάρο μέσα σε μια ώρα. Και να σκεφτείς ότι έχει πάνω από χρόνο να καπνίσει. Πάνω που έλεγε ότι είχε ξεκόψει με όλες τις κακές συνήθειες του παρελθόντος κάτι συμβαίνει και τη γυρίζει πίσω. Κάτι που παίρνει την μο...
Continue reading
Γράφει η Έλσα Νικολάου Δεκατρία χρόνια. Τόσα είναι. Τα μέτρησα κάνοντας το τελευταίο τσιγάρο μου. Δεκατρία χρόνια με παράλληλη πορεία. Με πρωινά που ξύπνησες στον καναπέ μου και φώναζες «Καφέ!». Με μεσημέρια που βρεθήκαμε για τον καφέ για να πούμε τα ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Ένας λυγμός που καραδοκεί μα ποτέ δεν ξεσπάει, ένα κύμα που κτυπάει τα βράχια μα ποτέ δεν ξεχύνεται, ένα δάκρυ που θολώνει την ματιά μα ποτέ δεν κυλάει. Αυτό είχε μάθει στη ζωή του, αυτός ήταν ο τρόπος που ήξερε να ζει και να βι...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Κοιτάζω τη φωτογραφία, χαμογελάμε! Για κοίτα πόσο χαρούμενοι, πόσο ευτυχισμένοι δείχνουμε! Για μια στιγμή μου ξεφεύγει και 'μένα ένα χαμόγελο. Συνέρχομαι μετά από ένα λεπτό. Παίρνω πάλι την έκφραση που έχω όταν σκέφτομαι το πώς και το...
Continue reading