Loading posts...
Γράφει η Στάλω Παπουή Με βάση τον ορισμό, ο γάμος θεωρείται ο διά βίου συμβιβασμός… Διά βίου. Τι σημαίνει διά βίου αν ο συμβιβασμός είναι ανέφικτος και η επικοινωνία ανύπαρκτη; Σ’αυτή τη σχέση όμως υπάρχουν παιδιά που δεν είναι πια παιδιά, είναι ενήλικες...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Τελειωμένες καταστάσεις, μάτια μου! Τι το συζητάμε τώρα; Δεν έχει νόημα. Τσάμπα σάλιο χαλάμε. Βέβαια θα μου πεις, και όλα εκείνα που με πνίγουν, τι να τα κάνω, να τα αφήσω να με φάνε; Από αυτή τη μεριά, ας το συζητήσουμε λοιπόν. Αν είνα...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Δεν ήξερα πως ακριβώς έπρεπε να αντιδράσω σε αυτό το μήνυμα, δεν ήξερα τι έπρεπε να νιώσω με αυτό το μήνυμα. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι έπρεπε να φύγω. Άρπαξα τα κλειδιά του αυτοκινήτου, έριξα κάτι πρόχειρο επάνω μου και έφυγα. Δ...
Continue reading
Της Σοφίας Παπαηλιάδου «Έφυγες τη στιγμή που σου ‘χα αφεθεί, που είχα αφεθεί..» τραγουδάει η Γαλάνη κι εγώ οδηγώ στο πουθενά. Δεν έχω προορισμό, δεν ξέρω σε ποιο σημείο βρίσκομαι. Λίγο πριν ήμουνα στα χέρια σου. Λίγο πριν ένιωθα κάθε κύτταρό μου ζωντανό ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Μου έφερες στο νου κάτι παλιό, μια ανάμνηση θολή που είχα κιόλας ξεχάσει. Η μελωδία σου ηχεί απαλά στο μυαλό μου. Οι λέξεις που ξεστόμισες κάποτε “Θα είμαι εδώ, μη διστάσεις”, με έκαναν να βλέπω τον κόσμο σε μιαν άλλη σειρά. Τίποτα ...
Continue reading
Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Μίλα!  Ναι ρε κορίτσι μου, μίλα.  Όπως μιλάς με τις φίλες σου, με την αδερφή σου, με την κολλητή σου, με την μάνα σου, με την τρίτη ξαδέρφη της θειάς σου και αναλύεται κάθε λέξη που είπα, κάθε λέξη που δεν είπα, κάθε βλέμμα π...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Δυστυχώς... Έχουν αλλάξει οι εποχές φίλε μου. Ζούμε στην εποχή της εικόνας και του φαίνεσθαι. Ζούμε στην εποχή που οι αξίες χάνουν τον ρόλο τους και οι άνθρωποι παραπατάνε. Στην εποχή που χορταίνουμε με σάρκες αντί για ψυχ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Και χωρίς να το καταλάβω, είχα αρχίσει να με εκπαιδεύω στο μέτριο. Να μου μαθαίνω το λίγο. Είχα αρχίσει να ζυγίζω πόσο νιώθω και πόσο αντέχεις, μην τυχόν και σου πέσει βαρύ το αίσθημα. Και πάντα υπήρχε πλεόνασμα σ' αυτά που έν...
Continue reading
Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Μετά από κάθε βροχή το ουράνιο τόξο. Έρχεται χωρίς να το προσκαλέσεις. Έρχεται χωρίς να απαιτεί. Χωρίς να προειδοποιεί. Έρχεται δίχως να θέλει να μείνει. Για λίγο. Για όσο. .. Για τόσο όσο! Το κόκκινο του, ο έρωτας μας. Το ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Ό,τι δεν κέρδισες, όποιον δεν κράτησες, ό,τι δεν έζησες, είναι αυτά που τελικά ποτέ δεν θέλησες αρκετά. Ό,τι δεν τόλμησες να διεκδικήσεις μέχρι τέλους, δεν το θέλησες αρκετά. Κι όσες δικαιολογίες κι αν βρεις να πεις για συνθήκες...
Continue reading