Loading posts...
Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου  Πόνος. Ένας πόνος απίστευτα δυνατός σε διαπερνά. Θέλεις να τον πολεμήσεις, να παλέψεις ενάντια του, μα πλέον δεν μπορείς. Δεν έχεις δυνάμεις. Παραδίδεις λοιπόν την ψυχή σου στα χέρια του. Στην πήρε και φεύγει μακριά. Προσπαθείς ν...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Υπάρχουν άνθρωποι φρούρια. Άνθρωποι που υψώνουν ψηλά, απροσπέλαστα τείχη γύρω τους. Άνθρωποι που τυλίγονται με συρματοπλέγματα κι ηλεκτροφόρα καλώδια. Άνθρωποι που κρατούν αποστάσεις ασφαλείας απ' όλους. Ίσως σου φανούν σκληροί, α...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Τα μάτια του εκείνο το βράδυ κοιτούσαν αλλού. Δεν κοιτούσαν εμένα, ούτε μια ματιά δεν μου έριξαν. Κι όμως, ήμουν εκεί. Κι όμως, το ήξερε. Κι ούτε μίλησε, κι ούτε κοίταξε, ούτε αγκάλιασε.Κι έφυγα. Έτσι απλά, αθόρυβα, ήσυχα, ήρεμα. Έφυγα. Δ...
Continue reading
Γράφουν η Άντζελα Καμπέρου και ο Κένταυρος Α.  Τελευταίο τσιγάρο. Η καύτρα έχει φτάσει στη γόπα και ένα δάκρυ πέφτει πάνω της. Ακούγεται αυτός ο χαρακτηριστικός ήχος που κάνει το νερό όταν πέφτει στην φωτιά και τον νιώθω στην καρδιά μου που καίει και χτυπάει ...
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Άναψα ένα τελευταίο τσιγάρο.Σαν νοητό όριο ανάμεσα στο χθες και το αύριο.Και τα δύο είχαν κάτι από μένα, σαν δύο εαυτοί εχθροί, αντίθετοι κι απόψε έφτανε η ώρα να συναντηθούν πάλι. Πάντα με γοήτευαν οι όμορφες βιτρίνες και τα φανταχ...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Μεγαλώνοντας, στρέφεσαι όλο και περισσότερο στην ευτυχία μέσα από τα πιο απλά πράγματα. Ξεκινάς τη ζωή γεμάτος μεγάλα και ευφάνταστα όνειρα και καταλήγεις σιγά σιγά ν' αναζητάς τα απλά, που είναι τελικά και τα πιο σημαντικά. Το ίδιο ισχ...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Και ερωτεύεσαι. Και αγαπάς. Προχωράς και ξεκινάς ξανά από την αρχή. Και πέφτεις και σηκώνεσαι ύστερα από λίγο! Σε ερωτεύονται. Αγαπιέσαι. Σε προδίδουν και σε αφήνουν μόνο σε κάποιο δρόμο, να περπατάς και πάλι μόνος σου, χωρίς ελπίδα...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Και πες μου τώρα τι σε ξαφνιάζει; Τι δεν περίμενες; Για ποια φλόγα μιλάς, για ποιον έρωτα, για ποιο πάθος; Όλα άχρωμα, άοσμα και χλιαρά ήταν μέσα σου για μένα. Όλα τυπικά και άνευρα. "Κατάλληλη" κι όχι "η μία". "Επαρκής" κι όχι "μο...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Δεν είναι ο έρωτας για τα δόντια όλων σου λέω. Δεν μπορείς να μιλάς για έρωτα με κανόνες, με όρους και συμφωνίες. Δεν μπορείς να εννοείς τον έρωτα όταν τον χαρακτηρίζεις σαν παιχνίδι. Όχι. Δεν είναι για τα δόντια σου ο έρωτας αν δεν...
Continue reading
Γράφει η Άρτεμις Βαμβουνάκη Τα μεγαλύτερα απωθημένα φώλιασαν βαθιά μέσα στη ψυχή και παρέμειναν εκεί ωσότου κοπάσει το βουητό τους, ωσότου οι ερινύες σταματήσουν και δεν έζησαν μα πνίγηκαν στα «πρέπει» και στα μη.Θάφτηκαν στα μεγάλα «όχι», παρέμειναν ανεκπλήρ...
Continue reading