Loading posts...
Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος Να έχεις ενσυναίσθηση φίλε μου. Να έρχεσαι στην θέση του άλλου. Μεγάλη κουβέντα! Είμαι ερωτευμένος/η θα σου πουν οι περισσότεροι/ες. Πόσοι όμως καταλαβαίνουν ειλικρινά τον σύντροφό τους; Πόσοι σκέφτονται ειλικρινά τον άνθρωπο που έχου...
Continue reading
Γράφει η Μαργαρίτα Στάντλερ Και κάπως έτσι, σβήνουν οι στιγμές από δυο μνήμες. Δυο κορμιά από μια σελίδα που γράφτηκε, αλλά αφέθηκε μισή. Τα κομμάτια μένουν στο ίδιο tempo με πριν. Κι οι έρωτες χαμένοι σε ένα βαλς. Mέρες μοναξιάς, σε ένα σπίτι, που δεν έχει α...
Continue reading
Γράφει η Αντωνέλικα Ρεβέλου Γεμάτη η ζωή απο ανθρώπινες ψυχές. Ψυχές διαφορετικές μεταξύ τους. Άλλες γεμάτες χρώματα και άλλες μίζερες, μελαγχολικές, μαύρες.Η ψυχή είναι το σεντούκι κάθε ανθρώπου. Στην ψυχή μας κρύβεται ο δικός μας θησαυρός.Απο τα καλά κρυμμέ...
Continue reading
Γράφει ο Ιάκωβος Καζαντζης Σαν ταξίδι θέλω να το χαρείς και σαν όνειρο να το ζήσεις. Όταν ο χρόνος σε βρίσκει απροετοίμαστο, εσύ θα πρέπει να ανασυνταχθείς να παλέψεις, να μην πέσεις αμαχητί στο τέλος. Περπατώντας, ακολουθείς την πεπατημένη που σου δίδαξαν ...
Continue reading
Γράφει η Φένια Βουδαντά  Το μόνο που άφησα ίδιο με τότε, να ξέρεις, είναι το άρωμά μου. Ξέρεις, δεν μπορούσα να κρατήσω κάτι άλλο, όλα με στένευαν πια. Ακόμα και εκείνα τα φαρδιά ρούχα που αγόραζα από ανασφάλεια και μόνο, ακόμα και τα ρούχα αυτά δε με άφηναν ...
Continue reading
Γράφει ο Θανάσης Πετρόπουλος Μετά από έναν χρόνο, κατάφερα να μην μπορέσω να σε μισήσω. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι το μίσος, είναι το κατασκεύασμα του μυαλού για να προστατεύσει την καρδιά, να σταματήσει να πονάει πλέον. Να ξεχάσει εκείνο το σαββατιάτικο καλ...
Continue reading
Γράφει η Ρ.Ε Και τι είναι η ζωή; Στιγμές. Στιγμές που περνάνες αδιάφορες, στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη!Ειδικά αυτές του έρωτα..  Αχ θεέ μου, πες μου αλήθεια, πώς γίνεται αυτό; Ας ήταν κι αυτές από κοινό μελάνι, να σβήνονταν με λίγες στάλες από δάκρ...
Continue reading
Γράφει η Κυριάκου Παντελίτσα Έλα να σου μιλήσω για το παιδί μου και για μένα, που το μεγαλώνω μόνη μου, κι είμαι περήφανη! Το παιδί που εσύ θεωρείς φόρτωμα και βάρος, γιατί όπου πάω, έρχεται μαζί μου. Το παιδί που έκανα με κάποιον άλλο, και τώρα νομίζεις πως ...
Continue reading
Γράφει η Ρένα Ιωαννίδη Εμείς είμαστε σαν τους ήρωες στις ταινίες, που ζουν στον κόσμο τους, στην δική του εποχή. Που λυγίζουμε με παλιομοδίτικα τραγούδια, και το στυλ μας θυμίζει κάτι παλαιό. Που μας κυνηγάνε ιδεολογίες, και γέλιο, χαρά, τρέλα. Εμείς που αν μ...
Continue reading
Γράφει ο Nickolas M. Πέντε χρόνια λοιπόν, από εκείνη τη βραδιά που δεν τελείωσε ποτέ. Από εκείνον τον αποχαιρετισμό που ξεκίνησε στο αυτοκίνητό μου και τελείωσε στο δωμάτιό σου. Από εκείνη τη στιγμή που αφήσαμε πίσω τις αναστολές και αφεθήκαμε στην τρέλα μας....
Continue reading