Loading posts...
Οι φελλοί μπορεί να επιπλέουν μα δεν αντέχουν στο χρόνο

Οι φελλοί μπορεί να επιπλέουν μα δεν αντέχουν στο χρόνο

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Όταν ήμουν μικρή, αγαπούσα τόσο πολύ τα παραμύθια! Το αγαπημένο μου ήταν η Χιονάτη με την κακιά μητριά της, τη μάγισσα. Αυτή που λέτε, δεν ξέρω αν το θυμάστε, είχε έναν μαγικό καθρέφτη που τον ρωτούσε κάθε μέρα ποια ήταν η πιο όμορφ...
Μέσα από την απώλεια συνειδητοποιείς πόσο αγάπησες κάποιον!

Μέσα από την απώλεια συνειδητοποιείς πόσο αγάπησες κάποιον!

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Γιατί όταν αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις πάντα στο μυαλό μου έρχεται ένα συγκεκριμένο πρόσωπο; Γιατί περιμένω να ακούσω τη φωνή του, το γέλιο του; Περιμένω να δω τα μάτια του και το χαμόγελό του.. Εχω μια απερίγραπτη επιθυμία ν...
Mέρες που είναι.. απαραίτητη και η μοναξιά!

Mέρες που είναι.. απαραίτητη και η μοναξιά!

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Μέρες που είναι, σκέφτηκα πόσο χαρούμενο και ζωντανό, ζεστό και φωτεινό είναι το σπίτι μου, μπορεί να φταίει και το στόλισμα, δεν ξέρω.. όμως ο αδελφός μου ήρθε από τας Αγγλίας να μας επισκεφτεί. Τον φιλοξενώ και σίγουρα ο αέρας του...
Πέσε, σήκω, ξαναπροσπάθησε! Είναι το μόνο που σου επιτρέπεται να κάνεις!

Πέσε, σήκω, ξαναπροσπάθησε! Είναι το μόνο που σου επιτρέπεται να κάνεις!

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Πρέπει να σηκωθείς και να ξαναπροσπαθήσεις.. Καμιά φορά ισχυρίζεσαι πως είναι καλύτερα να μην αναρωτιέσαι για κάποια πράγματα, είναι ευκολότερο να τα αφήνεις στη γωνιά τους και να μην ασχολείσαι μαζί τους. Δεν είναι έντιμο όμως, πρώ...
Την αγάπη να την διεκδικείς ακόμα κι όταν την έχεις δεδομένη!

Την αγάπη να την διεκδικείς ακόμα κι όταν την έχεις δεδομένη!

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά φτάνουν κι όλοι αποζητούν στιγμές οικογενειακές, στιγμές με φίλους, στιγμές με άτομα που αγαπούν. Το στολισμένο δέντρο δίπλα από το αναμμένο τζάκι, η θαλπωρή του σπιτιού, τα μοσχομυρισμένα γλυκά και...
Σ’εκείνες τις φιλίες που δεν έγιναν ποτέ “περαστικές”..

Σ’εκείνες τις φιλίες που δεν έγιναν ποτέ “περαστικές”..

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Μπλε ποδιά καλοσιδερωμένη, άσπρο γιακαδάκι από λευκή δαντέλα, πλεγμένη στο βελονάκι, δώρο από τη γιαγιά. Πρώτη Δημοτικού, πρώτη μέρα στο σχολείο, εκεί γύρω στην αλησμόνητη δεκαετία του ’80. Ένα χαριτωμένο, αδύνατο πολύ, μελαχρινό κο...
Ο αδερφός μου, η αγάπη και το στήριγμά μου

Ο αδερφός μου, η αγάπη και το στήριγμά μου

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. «Έλα αδελφούλα, μόλις τελειώσεις το διάβασμα, πάμε να παίξουμε με τα playmobils.. Σε παρακαλώ!» «Ω, βαριέμαι, τι είμαι μωρό; Να βρεις άλλον να παίξεις.. Παίξε μόνος σου επιτέλους, τι με θέλεις συνέχεια μαζί σου; Τίποτα δεν μπορείς ...
Η ζωή αρχίζει να μετράει από την στιγμή που ξέρεις ποιος είσαι

Η ζωή αρχίζει να μετράει από την στιγμή που ξέρεις ποιος είσαι

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Αύγουστος 2016. Οι σκέψεις μου θα πάνε λίγο πιο πίσω και θα αφήσω αυτές που κυριαρχούν σήμερα, αυτόν τον ψυχρό Νοέμβρη. Τότε λοιπόν μια ωραία, ζεστή και ηλιόλουστη Κυριακή έγινε ένα “μπαμ” μέσα μου και σαν πολλά κομμάτια λάβας από ...
Ο γιος θα είναι πάντα η αδυναμία της μάνας του!

Ο γιος θα είναι πάντα η αδυναμία της μάνας του!

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Κοίταξα τα μάτια μου, τα χείλη, το σχήμα του προσώπου μου. Κάτι μου θύμισαν.. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Μάζεψα τα μαλλιά μου κότσο. Κουρασμένη από τη δουλειά, ήθελα να καθαρίσω το μακιγιάζ μου και να πάω π...
Στην εποχή των αντιθέσεων, μας κρατάνε οι ομοιότητες

Στην εποχή των αντιθέσεων, μας κρατάνε οι ομοιότητες

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Ποιες είναι εκείνες οι πυγολαμπίδες της θάλασσας; Γνωρίζει κανείς; Μα είναι τόσο εμφανές! Οι ακτίνες του ήλιου που με τόση μαεστρία αγγίζουν την επιφάνειά της και την κάνουν να γυαλίζει, όπως εκείνα τα πανέμορφα πλασματάκια φωτί...