Loading posts...
Δυο παράθυρα με διαφορετική θέα..

Δυο παράθυρα με διαφορετική θέα..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Δυο άγγελοι ντυμένοι,ο ένας στα άσπρα, ο άλλος στα μαύρα. Εγώ, χαμένος ανάμεσά τους.Πνιγμένος στη μεθυστική τους αύρα. Δυο παράθυρα με διαφορετική θέα.Το ένα βλέπει σε τόπο παραδεισένιο.Εκεί όλα μοιάζουν ιδανικά. Το άλλο σε τόπο επιθ...
Σε λίγο όλα θα΄ναι φανερά..

Σε λίγο όλα θα΄ναι φανερά..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Τελευταία, συχνά μου μιλούσε,για χρόνια μας κοινά,που ζωγράφιζε σε τοίχο σαγρέ. Επίμονα ζητούσε,να καταλάβω εγώ ο “άτεχνος”,γιατί φθείρεται το πινέλο. Καθώς “καλλιτεχνούσε”,έβλεπα να σχηματίζεται στον πίνακα-αδιόρατο σε άλλα μάτια- α...
Κοντεύει και πάλι καλοκαίρι..

Κοντεύει και πάλι καλοκαίρι..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Πάνω σε βάρκα φτιαγμένη με νησιώτικο μεράκι,χαιρετούσαμε της παραλίας το μοναδικό κι αγαπημένο αρμυρίκι. Το πρώτο, το πιο γλυκό, αξέχαστο φιλάκι,αλμυρό σαν της θάλασσας φύκι,κάτω από την σκιά του μού’δωσες, θυμάμαι,Αυγούστου καυτό με...
Έπεσες, ε και;

Έπεσες, ε και;

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Έπεσες! Ε και;Μη γυρίσεις να κοιτάξεις γύρω σου, να δεις αν σε είδαν και μαζί σου γέλασαν!Σήκω, την σκόνη τίναξε, χαμογέλα και προχώρα! Είπαν! Ε και;Τ’αυτιά σου κλείσεστο βουητό των αργόσχολων τζιτζικιώνπου ανέξοδα τη ζωή τους οδεύου...
Θα είμαι εκεί..

Θα είμαι εκεί..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Θα είμαι εκεί,στις σκάλες της δουλειάς σου,να περιμένω ανυπόμονα να πάρω τα φιλιά σου. Θα είμαι παρών,όταν στη θύμηση αγαπημένου κλαις.Tο τσιγάρο στα χείλη, που στη μνήμη του καις. Θα είμαι εκεί,όταν κοιτάς τον πάγο στο άδειο σου ποτ...
Με βελόνα και κλωστή, μπαλώνει τις καρδιές..

Με βελόνα και κλωστή, μπαλώνει τις καρδιές..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Ένα υπόγειο κλουβί, δύο επί τρία.Είναι το σπίτι του Στράτου του μπεκρή.Σε ζέστες και σε κρύα, σε ανήλιαγα στενά,τριγύρναγε από παιδί. Γέρος πια, γεμάτη σημάδια από μαχαιριές, η πληγιασμένη του ψυχή.Με των κεριών τη σκιά, κάνει παρέα....
Μαζί, αγκαλιά, ένα σώμα, μέχρι το τέλος!

Μαζί, αγκαλιά, ένα σώμα, μέχρι το τέλος!

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Απομεσήμερο Κυριακής, στο δάσος της φυγής απροσκάλεστων σκέψεων, τριγυρίζω.Φορές αλήθεια είναι, πως δεν αναγνωρίζω, τ’αρχικά, που στα δέντρα του χαράχθηκαν. Για πάντα εσώκλειστα σε καρδιές.Μεγαλώνουν οι κορμοί, μεγαλώνουν και αυτές, ...
Αναζητώντας τα γιατί στα “πώς”, αποκοιμήθηκα..

Αναζητώντας τα γιατί στα “πώς”, αποκοιμήθηκα..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Περασμένα μεσάνυχτα. Τα φώτα σβησμένα. Μόνο δυο-τρία κεριά στο γραφείο, καίνε μισολιωμένα. Τι να το κάνεις το φως; Οι σκέψεις αφήνουν παράθυρα μισάνοιχτα. Από εκεί, μπορεί και μπαίνει κλεφτά το πώς. Πώς τα χρόνια περάσανε; Πώς οι ...