Loading posts...
Πάντα στο δρόμο.. (μέρος 2ο)

Πάντα στο δρόμο.. (μέρος 2ο)

Γράφει ο Nickolas M.  Μέρος 1ο 10:00, Ράχες Φθιώτιδας, παραλίαΔεν αλλάζει τίποτα εδώ τόσα χρόνια. Δεν υπάρχει τίποτα και κανένας. Αλλά έρχομαι εμμονικά κάθε φορά. Δεν ξέρω αν περιμένω κάτι. Ίσως είναι απλά ένας φόρος τιμής. Ότι δεν ξέχασα κι ότι αυτό με κάποι...
Η μόνιμα αλύτρωτη ψυχή

Η μόνιμα αλύτρωτη ψυχή

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Πίστευα, αλύτρωτος θα μείνω.Το έσκασα, μα στο δρόμο,ψίχουλα παλαιών στιγμών αφήνω,μη τυχόν και χαθώ.Με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας,μπροστά βαδίζωκαι όλο μοχθώστιγμές νέες να χτίζω.Οι τσέπες μου πάντα γεμάτες στιγμοψίχουλα.Δεν ξέρεις, η...
Ένα παιδί, γεμάτο ράμματα

Ένα παιδί, γεμάτο ράμματα

Γράφει η Δήμητρα Χατζηβασιλείου Μια φορά και έναν καιρό, γεννήθηκε ένα μωρό. Από δύο γονείς ερωτευμένους και συνεπαρμένους από την αγάπη και την λαχτάρα για ζωή. Ένα κομμάτι του εαυτού τους κόπηκε και μοιράστηκε σε μια ζωή, που ανέπνεε αθόρυβα και που τα ματά...
Η ευγένεια είχε γραμμένο το όνομα σου πάνω της.

Η ευγένεια είχε γραμμένο το όνομα σου πάνω της.

Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου Έφυγες και πήρες μακρυά όλη μου την χαρά.Έφυγες έτσι ξαφνικά, τόσο απροσδόκητα.Ήσουν τόσο ξεχωριστός.Γέμιζε το σπίτι ζωντάνια και η ζωή άνθιζε μέσα από εσένα.Το τραγούδι σου, πάντα γλυκό, στα μάτια σου ζωγραφιζόταν όλη η παιδικότη...
Με το… λίγο σου να ζεις, θα καταδικαστείς

Με το… λίγο σου να ζεις, θα καταδικαστείς

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Παράξενο παιδί της κυρα Λιγοστής.Αποταμίευα πάντα από το τίποτα το λίγο, Από το λίγο, το λιγότερο. Έβρισκα πάντα προτιμότερο, το μαχαίρι στο κόκαλο να μπήγω,του εαυτού μου και του κόσμου, μόνος δικαστής. Κάποτε, κάπου, κάποιος μου’ πε...
Θα μας θυμάσαι καθόλου; Ή θα ρίξεις μαύρη πέτρα; (Μέρος 3ο)

Θα μας θυμάσαι καθόλου; Ή θα ρίξεις μαύρη πέτρα; (Μέρος 3ο)

Γράφει ο Nickolas M.  Τρίτο ποτήρι, τρίτο τσιγάρο...- Κι εμένα ο δικός μου ο ρόλος ποιος είναι;- Δεν υπάρχουν ρόλοι, δεν είμαστε ηθοποιοί. Είμαστε καλά, είμαστε μαζί. Δεν είμαστε καλά; Το συζητάμε πολιτισμένα κι αν δεν λύνεται, κόβεται.- Α, έτσι; Ξέρεις έχουμ...
Με μεγάλο χαμόγελο και χωρίς δεκανίκια, γράφεται η επανεκκίνηση.

Με μεγάλο χαμόγελο και χωρίς δεκανίκια, γράφεται η επανεκκίνηση.

Γράφει η Μόνια Μακρή Ναι λοιπόν, ξέρεις κάτι; Νομίζω πως μόλις άγγιξα και όχι δειλά δειλά, μα με τα μπούνια, αυτό το μικρό κόκκινο κουμπάκι που γράφει με λευκά και έντονα γράμματα restart! Ήθελα τόσα πολλά χρόνια πριν να το πατήσω, μα σαν να υπήρχε κάποιος άγ...
Αγαπώ και αγαπιέμαι! Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα!

Αγαπώ και αγαπιέμαι! Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα!

Γράφει η Σπυριδούλα Σγούρου Σας έχω πει, πόσο μου αρέσει η βροχή; Κάθομαι στο κρεβάτι μου, κι ακούω τον ήχο της. Τίποτε άλλο ,δεν ακούγεται. Απόλυτη σιωπή. Εισπνέω, εκπνέω και αφήνω όλες μου τις ανησυχίες να εξατμιστούν στο άπειρο! Η καρδιά μου , πάλλεται σε ...
Ημερολόγιο Καλοκαιριού (Μέρος 4ο)

Ημερολόγιο Καλοκαιριού (Μέρος 4ο)

Γράφει ο Nickolas M.  Αφήγημα "Ημερολόγιο Καλοκαιριού" Λιβάδι Κυθήρων, 05 ΙουλίουΑπολαμβάνω την πρωινή δροσιά στο μπαλκόνι. Καφές και θέα στη θάλασσα είναι το καλύτερο ξύπνημα. Η μικρή καλοκοιμάται ακόμα, μισόγυμνη στο κρεβάτι. Γελάω ακόμα που θυμάμαι την έφο...
Εκείνα τα φωτεινά πλάσματα, που λέγονται γιατροί..

Εκείνα τα φωτεινά πλάσματα, που λέγονται γιατροί..

Γράφει η Σαντορινιού Μαρία-Γεωργία Αγαπητό ημερολόγιο, σήμερα θα σου εκμυστηρευτώ "κάτι ιδιαίτερο"  που άκουσα από μια ασθενή μου.Σαν και αυτό, ούτε που το είχα φανταστεί. Είναι κάποια πλάσματα με ανθρώπινη μορφή.  Η σάρκα τους είναι λουσμένη με επιστήμη, τα ...