Loading posts...
Μην παίζεις με ψυχές, γιατί στο τέλος του παιχνιδιού, μπορεί να χάσεις εσύ!

Μην παίζεις με ψυχές, γιατί στο τέλος του παιχνιδιού, μπορεί να χάσεις εσύ!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Ξέρεις, οι ψυχές δεν είναι παιχνιδάκια, με τα οποία μπορείς να παίζεις κι όποτε σου καπνίσει να τα πετάς. Οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα, να τα χρησιμοποιείς, μέχρι να εκπληρώσεις το σκοπό σου ή να γεμίσεις τον άδειο χρόνο σου ...
Λόγο στο λόγο, δεν έμεινε τίποτα να πούμε..

Λόγο στο λόγο, δεν έμεινε τίποτα να πούμε..

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Λένε πως ο χρόνος, επουλώνει πληγές, ξεθωριάζει μνήμες και απαλύνει ακόμη και τους πιο δυνατούς πόνους. Όλα περνούν, εύκολα ή δύσκολα. Και μετά; Τι μένει μετά;Κι αν καταλαγιάζει ο πόνος...
Δοκίμασες ποτέ να ξεκινήσεις μια σχέση, χωρίς τις πληγές της προηγούμενης;

Δοκίμασες ποτέ να ξεκινήσεις μια σχέση, χωρίς τις πληγές της προηγούμενης;

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Όλες είναι ίδιες λες. Υπολογίστριες, ψυχρές, συμφεροντολόγες. Χωρίς καρδιά, χωρίς αισθήματα, χωρίς ευαισθησίες. Όλες ίδιες, ψεύτρες, άπονες, δολοπλόκες. Όλες γκρινιάρες, πονηρές, εγωίστριες... Ίσως δεν είχες τις καλύτερες εμπειρίε...
Τι ελπίδα να έχω στο αύριο, αφού με πρόδωσες κι εσύ;

Τι ελπίδα να έχω στο αύριο, αφού με πρόδωσες κι εσύ;

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Δεν είχα μάθει ν' ανοίγομαι εύκολα. Πάντα ήθελα το χρόνο μου με τους ανθρώπους, χρόνο να τους γνωρίσω, να τους καταλάβω, να τους αισθανθώ. Πάντα μου έπαιρνε καιρό ν' ανοίξω την ψυχή μου, να εμπιστευτώ. Πάντα αργά κι επιφυλακτ...
Δοκίμασε να μ’ αγαπήσεις, χωρίς να με βάλεις σε καλούπι

Δοκίμασε να μ’ αγαπήσεις, χωρίς να με βάλεις σε καλούπι

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Ξέρεις, δεν βγαίνουν από καλούπια οι άνθρωποι. Δεν μοιάζουν επειδή ανήκουν στο ίδιο φύλο, επειδή έχουν την ίδια καταγωγή, επειδή πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Τους υποτιμάς αν νιώθεις πως μπορείς να τους διαχωρίσεις ανάλογα με τα χαρακ...
Είναι και κάτι “μαζί”, που κάνουν αυτόν τον κόσμο να αξίζει!

Είναι και κάτι “μαζί”, που κάνουν αυτόν τον κόσμο να αξίζει!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Όποιος σε γνωρίζει καλά, μπορεί και να σε πληγώσει λένε. Όποιος μάθει την αχίλλειο πτέρνα σου, κρατάει στα χέρια του ένα όπλο που μπορεί ανά πάσα στιγμή να στρέψει εναντίον σου. Όποιος καταφέρει να σε κάνει να αφεθείς, σε κάνει ισό...
Στο τέλος μας, η σιωπή είπε την τελευταία κουβέντα!

Στο τέλος μας, η σιωπή είπε την τελευταία κουβέντα!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Κι ήρθαν οι πρώτες διαφωνίες για να ταρακουνήσουν το οικοδόμημα της σχέσης μας. Ήρθαν φωνές, καβγάδες, λόγια βαριά, ασυγχώρητα σχεδόν. Ήρθαν όλα αυτά να ξυπνήσουν αυτά που αφήσαμε για καιρό να κοιμούνται. Ήρθαν να προσπαθήσουν να ...
Μείνε απόψε, και κάθε απόψε..

Μείνε απόψε, και κάθε απόψε..

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Νύχτωσε. Ερήμωσαν οι δρόμοι κι εγώ ξαπλωμένη στο μισοσκόταδο, σε κοιτάζω να ντύνεσαι. Στρέφεις το βλέμμα σου στο δικό μου και μου χαμογελάς, καθώς πιάνεις το κινητό σου απ' το κομοδίνο. Το βάζεις στην τσέπη, σκύβεις και με φιλάς τρ...
Κάποια «θα είμαι δίπλα σου», είναι αληθινά και δεν τα παίρνει το πρώτο αεράκι!

Κάποια «θα είμαι δίπλα σου», είναι αληθινά και δεν τα παίρνει το πρώτο αεράκι!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Μοιάζει οξύμωρο, αλλά η αλήθεια είναι πως οι δικοί μας άνθρωποι είναι συνήθως αποδέκτες των πιο αρνητικών μας συναισθημάτων. Είναι αυτοί στους οποίους θα ξεσπάσουμε τα νεύρα, το θυμό ή την πικρία μας. Είναι αυτοί στους οποίους θα π...
Σ’ένα κουτί χώρεσαν όλα όσα ζήσαμε

Σ’ένα κουτί χώρεσαν όλα όσα ζήσαμε

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Θυμάσαι το πρώτο μας φιλί; Μετά μου χαμογέλασες κι εγώ κλείστηκα στα χέρια σου! Σαν να πήρα οξυγόνο απ' τα χείλη σου. Σαν να πήραν φως τα μάτια μου απ' τα δικά σου. Θυμάσαι το πρώτο μας βράδυ; Μ' ένα άγγιγμα, ένιωσα σαν να ήμασταν ...