Loading posts...
Είναι η μοναξιά απομόνωση ή συνειδητή επιλογή;

Είναι η μοναξιά απομόνωση ή συνειδητή επιλογή;

Γράφει η Μαρίνα Κρητικού. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την “κοινωνικοποίηση” τους, όπου εκεί έχουν αμέτρητους “φίλους” ή άτομα που τους ακολουθούν. Πόσο όμως αυτή η εικόνα ανταποκρίνεται σε αυτό...
Πόση ερημιά χωράει η απουσία σου;

Πόση ερημιά χωράει η απουσία σου;

Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Απουσία. Η δική σου βασανιστική απουσία. Δυνατότερη από τις παρουσίες πολλών. Δεν την επέλεξα. Όχι, δεν την επέλεξα. Δεν την απολαμβάνω, με πνίγει. Αυτή είναι η αναπόφευκτη αλήθεια. Απομονώνομαι. Χάνω την επικοινωνία μου με τους άλλ...
Οι ευαίσθητοι όταν καούν, δεν ξαναπλώνουν ποτέ το χέρι στη φωτιά

Οι ευαίσθητοι όταν καούν, δεν ξαναπλώνουν ποτέ το χέρι στη φωτιά

Γράφει η "Κλεψύδρα" Ήρθε σπίτι η νοσταλγία, έβαλε κλειδί και μπήκε. Τι και αν της έλεγα, πως είναι νοικιακό, ατάραχη στρογγυλοκάθισε και πρόσεξε την αμηχανία μου. "Τι, δε με περίμενες; Τι ψεύτρα που είσαι." Μαζί της μπήκε και η κοκκινωπή μου γάτα που ακό...
Οι αναμνήσεις ήταν ότι πολυτιμότερο έμεινε από την φυγή σου

Οι αναμνήσεις ήταν ότι πολυτιμότερο έμεινε από την φυγή σου

Γράφει ο Παναγιώτης Γαϊτάνος. Καθισμένος στο μικρό, σκοτεινό μου δωμάτιο, με παρέα τη μοναξιά μου! Αυτή μου έμεινε για να συντροφεύει το κενό που δημιούργησε η φυγή σου! Προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου, να συνέλθω, μου είναι όμως αδύνατον! Ο απέραντος «θόρυβο...
Κι όσα αστέρια κι αν έπεσαν, το φεγγάρι ποτέ δεν έμεινε μόνο

Κι όσα αστέρια κι αν έπεσαν, το φεγγάρι ποτέ δεν έμεινε μόνο

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου. Κάθομαι και χαζεύω τα αστέρια, στην εξοχή φαίνονται τόσα πολλά συγκριτικά με την Αθήνα! Άλλα μικρά ,άλλα μεγάλα, άλλα πιο αδύναμα, άλλα πιο φωτεινά. Το καθένα μοναδικό. Μοναδικό όπως και οι άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή μας. Με α...
Με συγχωρείτε, πόσο μεγάλη η μοναξιά σας;

Με συγχωρείτε, πόσο μεγάλη η μοναξιά σας;

Γράφει η Κλεψύδρα. Είναι ενας σκύλος στο απέναντι δύστυχο, μίζερο μπαλκόνι. Όλο το απόγευμα το παράθυρο ήταν ανοιχτό και χάζευε το δρόμο, γινόναν ένα με τους φυτεμένους εν εκλογική περίοδο θάμνους, το μόνο φυσικό σε τούτο το μπετό, γρύλιζε και στεκόταν. Ένα...
Κράτα λίγη αγάπη και για σένα..

Κράτα λίγη αγάπη και για σένα..

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Είναι μωρέ και κάποιες φορές που νιώθεις τόσο μόνος. Δεν έχει σημασία αν είναι πρωί ή βράδυ. Το παράπονο δεν έχει ώρες. Λες και κανείς δεν νοιάστηκε ποτέ. Λες και κανείς δεν ρώτησε ποτέ. Λες και κανείς δεν σε πήρε ποτέ μια ...
Τα πλάνα και τα “πρέπει” φέρνουν την μοναξιά

Τα πλάνα και τα “πρέπει” φέρνουν την μοναξιά

Γράφει η Έφη Νερούτσου. Πόση δηθενιά υπάρχει στον κόσμο που ζούμε; Πόσο όλοι το παίζουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε; Πόσο θέλουμε να κάνουμε κάτι και δεν το κάνουμε για να μην σχολιαστεί; Είχα μια συζήτηση τις προάλλες για τις σχέσεις και απορούσα πώς γί...
Εκείνες οι νύχτες μοναξιάς που δεν παλεύονται..

Εκείνες οι νύχτες μοναξιάς που δεν παλεύονται..

Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Όσα ξέρει το μαξιλάρι μας δε τα ξέρει ο κόσμος όλος διάβασα κάπου. Μαρτυρικά βραδια με το μυαλό να δίνει μάχη με το σώμα. Τα πέταξα εκείνα τα σεντόνια που μύριζαν το άρωμα σου,πέταξα και ότι άλλο σε θύμιζε αλλά μάταια. Με εν...
Φύγε από το μυαλό μου, μήπως και λυτρωθώ

Φύγε από το μυαλό μου, μήπως και λυτρωθώ

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Το πρόσωπό σου καθρεφτίζεται στη θάλασσα. Ο ήλιος πέφτει. Μαζί του κι’ εσύ. Δεν θέλω να σε θυμάμαι πια. Δεν γίνεται αλλά θα το κάνω. Θα προσπαθήσω. Έστω… Έφτασα εκεί και πάλι έφυγα. Η θάλασσα φταίει. Έχει το πρόσωπό σου. Άφησε με...