Loading posts...
Μια φούσκα ήσουν μωρό μου και ξεφούσκωσες κι εσύ!

Μια φούσκα ήσουν μωρό μου και ξεφούσκωσες κι εσύ!

Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου Κάποτε ήταν ένα χαρούμενο κορίτσι, δεν είχε πολλές απαιτήσεις από τη ζωή της, ήταν ολιγαρκής και αυτή ήταν η φιλοσοφία της. Μεγαλώνοντας και γνωρίζοντας τους ανθρώπους άρχισε να καταλαβαίνει πως τίποτα δεν ερχόταν αβίαστα. Συνέχ...
Συγχαρητήρια. Τα κατάφερες, με έχασες!

Συγχαρητήρια. Τα κατάφερες, με έχασες!

Ξέρεις σε φοβάμαι. Σε φοβάμαι γιατί έχεις έναν μοναδικό τρόπο να με πονάς, χωρίς να το καταλαβαίνεις πολλές φορές και άλλες έχοντας πλήρη επίγνωση. Με πονάς με τα λόγια σου, με τη στάση σου, με τις πράξεις σου. Με πονάς γιατί δεν καταλαβαίνεις. Με πονάς...
Άλλο σε θέλω στην ζωή μου, άλλο σε ανέχομαι στην ζωή μου

Άλλο σε θέλω στην ζωή μου, άλλο σε ανέχομαι στην ζωή μου

Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου Υπάρχει μια διαφορά από το θα ήθελα ένα άνθρωπο δίπλα μου και από το ψάχνω παντού έστω για λίγη σημασία. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δε κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι έχουν τόσες πολλές ανασφαλειες. Σε κάθε ηλικία σε όποια κατάσταση. ...
Δεν ψάχνω σε σένα το άλλο μου μισό. Σε θέλω ολόκληρο…

Δεν ψάχνω σε σένα το άλλο μου μισό. Σε θέλω ολόκληρο…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. «Ψάχνω το άλλο μου μισό» μου λέει η φίλη μου κι εγώ γελάω. Θυμώνει και με κοιτάει με αυτό το ερωτηματικό «γιατί». Γιατί πρέπει να ψάχνεις το άλλο σου μισό; Και ποιος σε έχει κάνει να πιστέψεις πως είσαι μισός άνθρωπος που αν...
Κι αν ήθελες όλα αυτά να είναι αληθινά…

Κι αν ήθελες όλα αυτά να είναι αληθινά…

Γράφει η Φλώρα Σπανού. Κι αν… Κι αν όλα αυτά ήταν αληθινά, εγώ κι εσύ επάνω στη χρυσή αμμουδιά. Να μου μιλάς ψιθυριστά .. Να μου γελάς ερωτικά .. Να με κοιτάς όπως εσύ..Εσύ μονάχα ξέρεις. Να παίρνεις  τη γεύση των χειλιών μου στα χείλη σου, όπως εσύ, εσύ...
Πόση μιζέρια κρύβουν αυτά τα φιλιά από συνήθεια

Πόση μιζέρια κρύβουν αυτά τα φιλιά από συνήθεια

Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, ίδια χαμόγελα κάθε μέρα, ίσως τυπικά ίσως με μεγάλες δόσεις αγάπης σίγουρα όμως όχι από έρωτα. Τα ίδια χνώτα στο ίδιο δωμάτιο σε λιωμένα σεντόνια με τη ποτισμένη μυρωδιά της ρουτίνας. Τα ίδια βλ...
Έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα, εμείς μαζί!

Έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα, εμείς μαζί!

Γράφει η αναγνώστριά μας Βάσια Ντάτση. Δεν το ήθελα μ'ακους; Δεν το ήθελα και δεν περίμενα ποτέ να συμβεί Δεν περνούσε ούτε σαν σκέψη από το μυαλό μου. Κι όμως, για κάποιο περίεργο λόγο είχε χαραχτεί στη μνήμη μου η πρώτη φορά που σε είδα, πολλούς μήνες πριν ...
Αξίζει να τα διαλύσεις όλα για λίγες στιγμές ουτοπίας;

Αξίζει να τα διαλύσεις όλα για λίγες στιγμές ουτοπίας;

Γράφει η Φλώρα Σπανού. Συχνά στη ζωή μας συνηθίζουμε να εξιδανικεύουμε πρόσωπα και καταστάσεις θέλοντας κατά αυτό τον τρόπο να ξεφύγουμε από την μονότονη καθημερινότητά  στην οποία πιστεύουμε ότι ζούμε. Γιατί έχουμε την τάση να μην  ικανοποιούμαστε με τίποτα...
Είναι αυτός ο άνθρωπος μου

Είναι αυτός ο άνθρωπος μου

Μια φορά κι έναν καιρό. Έτσι ξεκινάνε τα παραμύθια. Καμία φορά και κανέναν καιρό, ή τον κακό τους τον καιρό θα πούμε εμείς, γιατί ακόμα κι αν μας άρεσαν τα παραμύθια όταν ήμασταν μικροί, μόλις συνειδητοποιήσαμε πως δεν υπάρχουν, σπάσαμε τόσο τα μούτρα μας, π...
Η νίκη μου είναι, το να μπορώ χωρίς εσένα

Η νίκη μου είναι, το να μπορώ χωρίς εσένα

Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη. Αυτό το γράμμα στο γράφω όχι τόσο από ανάγκη που λέει και ο γνωστός μας αοιδός αλλά γιατί στο χρωστάω. Και πιο πολύ γιατί το χρωστάω στον εαυτό μου. Ανέκαθεν όταν συνέβαιναν ανεμοθύελλες μέσα μου, προκειμένου να οργανώσω όσα ένιωθα...