Loading posts...
Βελόνα η καρδιά, κλωστή η ζωή.

Βελόνα η καρδιά, κλωστή η ζωή.

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Με βελόνα την καρδιά και κλωστή τη ζωή,σχεδίαζα μικρό παιδί τα όνειρα μου. Σ’ένα κομμάτι λευκό πανί,αποτύπωνα το χρόνο τον μέλλοντά μου. Περάσανε τα χρόνια κι ήρθε η στιγμή,να βάλω τάξη στου μυαλού τα συρτάρια. Φανερώθηκε μπροστά μου...
Φύλακας άγγελος, προστάτης..

Φύλακας άγγελος, προστάτης..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Σταμάτα το ορμητικό ποτάμι.Είναι όνειρα που γοργά κυλούν.Γυρεύουν καταρράκτη, που όμοιο του δεν έχει,από εκεί να γκρεμιστούν. Φύσα δυνατά, τα σύννεφα να φύγουν.Να ξαστερώσει ο ουρανός.Σκέπη τ’άστρα να γίνουν,του άγνωστου δρόμου, οδηγ...
Αδέσποτες νύχτες.

Αδέσποτες νύχτες.

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Σιωπηλές καληνύχτες,σε διπλό κρεβάτι.Αδέσποτες νύχτες,μου κλείνουν το μάτι. Στα σκουπίδια πεταμένες,τσαλακωμένες σελίδες.Γράμματα ματαιωμένα,γεμάτα φρούδες ελπίδες. Η μυρωδιά σου στο σεντόνι,συντροφιά μου κάθε σήμερα.Το φιλί σου με σ...
Χωρίς πίσω να κοιτάξεις..

Χωρίς πίσω να κοιτάξεις..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Χωρίς πίσω να κοιτάξεις, έστριψες στο σκοτάδι, στη πρώτη τη γωνιά. Φρόντισες νωρίτερα, προδοσία να με κεράσεις.Ιούδας κρυμμένος, στου φιλιού τη ζεστασιά. Λιποτάκτης φαντάρος,τα χαρακώματα εγκαταλείπεις μες τη βραδιά. Προδότη, πίσω σο...
Του Μάρτη πρωτομηνιά.

Του Μάρτη πρωτομηνιά.

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Στα βότσαλα, στη ξανθή την άμμο, ανάμεσα στα ξεραμένα φύκια,φυτρώσανε αγριοκρινάκια σαν μάρμαρο λευκά. Τα θωρούν με ζήλια τα μοναχικά αλμυρίκια.Χαμογελά στην απέναντι μεριά του δρόμου, η φορτωμένη άνθη αμυγδαλιά.Η νιογέννητη Άνοιξη, ...
Δεν έχει νόημα, να σε γυρεύω άλλο πια.

Δεν έχει νόημα, να σε γυρεύω άλλο πια.

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Αερικό θα γενώ.Από μια χαραμάδα του μυαλού σου, μέσα σου θα τρυπώσω. Μόνιμα, εκεί θα κατοικώ.Εκτός σου, άδικα προσπαθώ. Σπασμένα κομμάτια γυαλιού με κόλλα την λογική, να ενώσω. Σταθμός εσύ, τρένο η ζωή.Όποιος θελήσει να κατέβει. Την ...
Μ’ένα τσιγάρο στριφτό..

Μ’ένα τσιγάρο στριφτό..

Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος. Κουρελής και σκεφτικός, κάθεσαι στον καφενέ, σ’αυτόν με το γιασεμί το ευωδιαστό, να σκαρφαλώνει στον τοίχο.Δεύτερο δέρμα σου το κάποτε άσπρο φανελάκι το κασκορσέ!Μοναδική σου παρέα πάντοτε,ένα στριφτό τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα τα κ...