Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου.
Ίσως να κουράστηκες.
Σε καταλαβαίνω, σε νιώθω.
Κάποτε εξαντλείσαι ψυχικά πριν καν αρχίσει και κάποτε λίγο πριν τελειώσει ο κάθε κύκλος της ζωής μας. Στην ουσία όμως δεν ξέρω αν υπάρχει ή υπήρξε ποτέ αρχή και τέλος.
Πώς να είσαι σίγουρος αν αξίζει ένας αγώνας και γιατί; Ποτέ είναι η καλύτερη στιγμή για να το κρίνεις; Πώς να είσαι σίγουρος για το τι αφήνεις πίσω και για το τι παίρνεις μαζί σου;
Η μόνη αλήθεια που μπορείς να μοιραστείς με βεβαιότητα, είναι ότι δεν είσαι ο ίδιος μέσα στα χρόνια που πέρασαν. Αγαπημένε μου αναγνώστη, η ζωή έχει έναν μοναδικό, αθόρυβο τρόπο να σε μεταμορφώνει. Όμως η τελική μορφή είναι πάντα δική σου επιλογή.
Η ευχή μου για σένα είναι μέσα σε κάθε νέο κύκλο να τολμάς να γίνεσαι πιο γνήσιος, να μην μετανιώνεις για ό,τι έκανες ή δεν έκανες. Να αγγίξεις τον πυρήνα της ύπαρξής σου και να του δώσεις την ευκαιρία να σε ταξιδέψει. Πάντα να φροντίζεις τον εαυτό σου, να μυρίζεις υγειά και ευγνωμοσύνη. Να χαμογελάς όσο πιο συχνά μπορείς και να παγώνεις τις όμορφες στιγμές ώστε να τις ζεις ξανά και ξανά. Η ζωή σου να είναι γεμάτη αφθονία και αγάπη ώστε να την μοιράζεσαι απλόχερα. Όσοι συναντάς, δεν απέχουν πολύ από σένα, όλοι έχουν τα δικά τους σκοτάδια. Οι συμπεριφορές μας, καθρεφτίζουν την σχέση με τον εαυτό μας γι’αυτό σε παρακαλώ φρόντισε να τους καταλαβαίνεις και να είσαι ευγενικός, πρώτα με τον εαυτό σου.
Κάπου εδώ θα σε αποχαιρετήσω..
Δώσε μια υπόσχεση στον εαυτό σου πως ό,τι και να γίνει δεν θα ξεχνάς πως υπάρχει κάτι μέσα σου που ποτέ δεν θα στο πάρουν. Πίστη και ελπίδα! Κανένας κύκλος δεν σταματά και κανένα τέλος δεν φεύγει με άδεια χέρια. Όποιος και αν είσαι, πιστεύω απόλυτα στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Εύχομαι να την αγκαλιάσεις και να την μοιραστείς με τον κόσμο γιατί ο κόσμος είναι εσύ.
