Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή
Σ’ αγαπάω!
Τόσο, που ανασαίνω απ’ την ανάσα σου!
Τόσο, που ζω για το χαμόγελό σου!
Τόσο, που δεν υπάρχει ούτε στάλα λογικής!
Γιατί σ’ ερωτεύτηκα…
Κι ο έρωτας, μωρό μου, δεν έχει λογική.
Δεν υπακούει σε «πρέπει» και σε «μη», δεν τιθασεύεται με όρους και κανόνες.
Ένα ρίσκο είναι ο έρωτας, αγάπη μου!
Να παίζεις τη ζωή σου ολόκληρη σε μια ζαριά. Κι ας ξέρεις ότι μπορεί και να χάσεις τα πάντα. Γιατί ξέρεις πως αν κερδίσεις, θα’χεις δικό σου ό,τι λαχταράς.
Να τολμάς να ρισκάρεις. Γιατί έτσι είναι ο μεγάλος έρωτας. Δε συμβιβάζεται. Είναι «έρωτας ή τίποτα».
Κι εγώ μαζί σου επιλέγω τον έρωτα.
Παραδίνομαι στα χέρια σου χωρίς να ζητάω εγγυήσεις.
Για να μοιράζομαι τις μέρες μαζί σου. Να με κρατάς απ’ το χέρι και να χαράζουμε μαζί καινούριες διαδρομές. Κι ας μην ξέρω που πάμε, δε με νοιάζει. Μου αρκεί που προχωράμε μαζί στο «παρακάτω» μας. Μου αρκεί που ονειρευόμαστε και παλεύουμε για έναν κοινό σκοπό, για το δικό μας «μαζί».
Για να μοιράζομαι τις νύχτες μαζί σου. Να μετράμε τις στιγμές με καυτές ανάσες. Να ανακατεύεται η μυρωδιά σου με τη δικιά μου και να ποτίζει τα σεντόνια μας. Να με γεμίζεις σημάδια, για να σφραγίζεις την ύπαρξή μου με την αγάπη σου. Να σε γεμίζω φιλιά, για να έχεις πάντα πάνω σου το άγγιγμά μου.
Δεν έχει μέτρο ο έρωτας, αγάπη μου! Μονάχα πάθος αυθεντικό και γνήσιο. Με τις φωτιές του και τις στάχτες του. Ένα πάθος που μας τυλίγει και μας φοβίζει, κι όμως πέφτουμε χωρίς δισταγμό στις φλόγες και καιγόμαστε μαζί. Και κάθε φορά ξαναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας και προχωράμε. Πάντα μαζί.
Έχει δύναμη ο έρωτας, μωρό μου! Σα θύελλα σαρωτική ανατρέπει όλα μας τα δεδομένα και μας βυθίζει στην υπερβολή. Μας διαλύει σε χιλιάδες κομματάκια που σκορπίζονται στο άπειρο. Και χάνουμε τον εαυτό μας, μόνο και μόνο για να τον ξαναβρούμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Θέλει τόλμη ο έρωτας, αγάπη μου! Να δραπετεύουμε από τα όριά μας, να τολμάμε να δοθούμε και να δεθούμε, να γινόμαστε ο ένας κομμάτι του άλλου. Να τολμάμε να ισοπεδώνουμε το «εγώ» και να νιώθουμε μόνο το «εμείς». Να τολμάμε να είμαστε αυθόρμητοι και παρορμητικοί και να ακολουθούμε τα «θέλω» μας. Να ρισκάρουμε τα πάντα για να ζήσουμε μαζί όπως εμείς λαχταράμε.
Δε χωράνε άμυνες στον έρωτα. Μόνο παράδοση άνευ όρων στα συναισθήματα, που ορίζουν την καρδιά μας. Ξέφρενα καρδιοχτύπια, φαντασιώσεις που κατακλύζουν το μυαλό και κορμιά που φλέγονται από επιθυμία. Βλέμματα που διασταυρώνονται και ανάσες λαχανιασμένες. Χέρια που μπλέκονται σ΄έναν άλυτο δεσμό και αγκαλιές σφιχτές που μας κόβουν την ανάσα.
Αυτό είναι ο έρωτας, αγάπη μου!
Να τολμάμε να δοθούμε απόλυτα κι ολοκληρωτικά. Να αλητεύουμε σε σοκάκια σκοτεινά και να τον ζούμε σε όλη του την ένταση. Να κοιτάμε κατάματα την αλήθεια που φωνάζουν τα βλέμματα, να ακούμε κάθε κρυφή κι ανομολόγητη σκέψη. Να λέμε τα θέλω μας χωρίς ντροπές, να διεκδικούμε μα και να παραδινόμαστε. Να γεμίζει ο αέρας από ψίθυρους και γέλια, δυνατά «σ’αγαπώ» και απελπισμένα «μου λείπεις». Να καιγόμαστε από πάθος όταν είμαστε μαζί, να βασανιζόμαστε από ζήλια όταν είμαστε χώρια. Να πεθαίνουμε ο ένας για το κορμί του άλλου και να ζούμε μόνο όταν είμαστε αγκαλιά.
Αυτό είναι ο έρωτας, αγάπη μου!
Το πιο όμορφο ρίσκο της ζωής.
Κι εμείς τον έρωτα τολμάμε να τον ζήσουμε! Κάνουμε πράξη όλα όσα νιώθουμε, όλα τα «σ’ αγαπώ», τα «σε θέλω», τα «μου λείπεις». Κάνουμε πράξη όλα εκείνα τα ανείπωτα που φοβίζουν τους δειλούς.
Γινόμαστε εμείς οι ίδιοι έρωτας! Και τον δικαιώνουμε μ΄ένα ατελείωτο φιλί!
