Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είχα καταλάβει πόσο μου έλλειπες. Δεν είχα νιώσει την απουσία σου από την καθημερινότητά μου. Δεν σε αναζήτησα γύρω μου όλες αυτές τις μέρες.
Δεν με ενόχλησε που δεν πηγαίναμε πια μαζί στη θάλασσα, ούτε που πέρναγα μπροστά από το σπίτι σου να πάρω τον καφέ μου.
Δεν με ενόχλησε το μαξιλάρι σου που έμεινε αδειανό δίπλα μου, ούτε και η μυρωδιά σου που σιγά σιγά ξεθώριασε από τα σεντόνια μου.
Δεν αναζήτησα ούτε τα φιλιά σου, ούτε τα χάδια σου, ούτε καν εκείνο το άγγιγμά σου πριν αποκοιμηθώ.
Μόνο που να.. απόψε μου έλλειψε η φωνή σου..
Ναι, μου έλλειψε η χροιά της φωνής σου. Μου έλλειψε η ζεστασιά της κι αυτή η αίσθηση που μου άφηνε, σαν να με αγκαλιάζει..
Δεν ήθελα να σου στείλω μήνυμα πριν, αν μπορώ να σε πάρω.. δεν ήθελα να μάθω τα νέα σου. Ήθελα να ακούσω τη φωνή σου. Έτσι απλά.. τόσο απλά.
Κι έτσι σχημάτισα τον αριθμό σου. Για να ακούσω τη φωνή σου. Για να νιώσω την ασφάλεια και την θαλπωρή της φωνής σου.. Χωρίς απόκρυψη, χωρίς τίποτα κρυφό..
Κι εκείνο το “κορίτσι μου”.. έλιωσε όλους τους πάγους.. Δεν με ρώτησες τι θέλω, δεν με ρώτησες γιατί πήρα. Δεν με ρώτησες τίποτα.. μόνο μου μίλαγες κι εγώ δεν άκουγα τις λέξεις, άκουγα τη χροιά σου, ένιωθα την ανάσα σου.
Μόνο εκείνη την τελευταία λέξη κράτησα.. “γύρνα”, κι όλα ξεκινούν από την αρχή!
Όλα ξεκίνησαν από την αρχή..
