Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Και ξαφνικά όλες οι γυναίκες έγιναν εσύ και καμία δεν σου μοιάζει.
Όπου κοιτάξω υπάρχεις εσύ.
Το βλέμμα σου σε εκείνη, τα χέρια σου στην άλλη, αυτό το παράξενο τίναγμα που κάνεις στα μαλλιά σου όταν γελάς..
Όλες έχουν κάτι από εσένα, μα καμία δεν είσαι εσύ.
Καμία δεν μπορεί να είναι εσύ.
Καμία δεν μπορεί να μου προκαλέσει το καρδιοχτύπι που μου προκαλείς και μόνο που μου απευθύνεις το λόγο.
Καμία δεν μπορεί να με κάνει να χαμογελάσω, μόνο με μια “καλημέρα” κι ένα “τι κάνεις”.
Καμία δεν μπορεί να με κάνει να έχω τόση υπομονή, τόση επιμονή, τόσο πείσμα μέχρι να την κερδίσω.
Τελικά αυτό είναι ο έρωτας;
Να μην θες καμία αν δεν είναι εκείνη;
Να μην βλέπεις, να μην παρατηρείς καμία αν δεν είναι εκείνη;
Να μην υπάρχει λόγος να χαμογελάς, αν δεν σου χαμογελάει;
Να κάνεις πράγματα μόνο και μόνο για να έχεις την προσοχή της;
Να θες το επόμενο ταξίδι σου, να το κάνεις μαζί της, μόνο.
Να θες να χτίσεις μαζί της μνήμες και ζωή..
Να μην σου κάνει καμία, αν δεν είναι εκείνη.. αυτό είναι τελικά ο έρωτας.
Και γι’αυτό θα μείνω, γι’αυτό θα επιμείνω, γι’αυτό θα γίνεσαι λόγος να (σου) γράφω και λόγος να περιμένω εκείνο το χαμόγελό σου.
Γιατί αν δεν είσαι εσύ, δεν μου κάνει καμία!
Γιατί αν δεν μπορώ να λέω σε εσένα “για σένα ΜΠΟΡΩ” δεν θέλω να το λέω σε καμία.
Ή εσύ, ή καμία.
